(LIFE) LINE DISCONNECTED

Raghunath Nageswaran (Guest Author)

2nd BA Economics,

Loyola College.

Connectivity and life have become so interwoven that we are bound to associate ourselves closely with people, in reality and in virtual terms too. We get annoyed if the line gets disconnected when we talk over the phone, when we chat on face-book and when we do other ‘important’ activities of that ilk. Here it goes. A leading journal reported that there are in this country, 51 million subscribers to Facebook, 31.3 million to YouTube and 16 million to Twitter. Very recently, IMRB and Internet and Mobile Association of India pegs India’s internet user base to 150 million by the end of this year. Many teenagers consider it embarrassing not to have a Facebook or Twitter account. The virtual elements seem to define connectivity and socializing in better terms. But the matter of the fact is that we are utterly disconnected from the reality, affected by privacy syndrome and over-confidentiality crisis. The ‘disconnection’ assumes serious proportions when it is deeply ingrained in the lives of those who are subject to penury. The celebratory stories of progress and prosperity in the country are bogus, I’d say. Because, that is something which is not compatible with the lives of the marginalised. But, we frantically talk of the ‘majority ’principle, which is highly vulnerable to malleability .The

welfare projects spanning decades that have been undertaken have culminated in serious displacements and disconnections. In the period 1950- 90, nearly 26 million Indians got displaced due to the dams and canal projects, thermal power projects, mining and sanctuary projects, and such displacements are development- driven. In the name of development projects these people are evicted from their places, after their lands are acquired. The displacement we are talking about includes just the land – related ones. They are deprived of compensation, and even if they are compensated, they get nothing more than peanuts. There are resource – related, calamity – driven and conflict - driven displacements too. Forced eviction is a serious human rights violation as per the UN protocols. But, as I mentioned earlier these projects wear the garb of patriotism, the policy makers claiming that these measures are of immense national interest. I’ll throw some numbers at you in this regard.

1) On a state-by-state basis, we found thatWest Bengal has 7 millions of the total number of 60 million (Fernandes, et al. 2006) and Assam has 1.9 million (Fernandes and Bharali 2006). The ongoing study carried out in Gujarat by the Centre for Culture and Development points to some 7 million people in that State (Lobo and Kumar 2007).

2) The tribals represented 8.08 per cent of India’s total population in 1991, but are estimated to represent much more. Some 40 per cent of the DPs/PAPs (Fernandes 2007). At least 20 percent are Dalits (Mahapatra 1994) and a big proportion of the rest are other assetless rural poor like marginal farmers, poor fishermen, and quarry workers.

Between 1990 and 2000 alone, nearly 10 million across the world people were caught in the trap of displacement. The irony is that multitude of projects initiated at the cost of the innocent and the desperate still remain unfinished. And majority of the displaced have not been rehabilitated, their lives speaks volumes about the state of misery in India. These people are completely disconnected from their lands, resources and even their homes. Today, many leave their places since agriculture has failed and seek refuge in urban areas, the result of which is reflected in the 2011 Census – Growth in Urban population outnumbers rural population growth for the first time in several decades. The MGNRGES was launched with a vision of curtailing this trend, but has shown progress only in patches. The farmer suicides in massive numbers have resulted in one of the greatest displacements in Indian history. The displacement issue in Jammu and Kashmir, in the neglected parts of North-east and even the ones sprung from Partition still remained unsettled. We are not able to offer minimum life security to millions in our country, how can we be exceedingly proud of our growth?

These issues are often sandwiched between figures, which fail to capture the seriousness of the issue completely. The Narmada Bachao Andolan, spearheaded by Medha Patkar caught the attention of the people. Such meaningful movements can demand legitimate actions from the part of the incumbency for the restoration of lives of such people who are pushed to the fringes. The cruelty of factionalism took its supreme form in Assam in July this year, causing a colossal displacement and disconnection. We consider the north-easterners aliens to the county at best, and consider them Chinese at worst. That is why our heart fails to bleed when people of that region, separated from the ‘mainland India’ suffer. The 4 lakh refugees, driven by the fear of mass killings left their homes, scurried to the refugee camps. Now they are disconnected from their land and resources. There was not a single OB van ferrying in that region to provide real-time coverage. The growing disconnect between the mass reality and the mass-media, as P.Sainath say, is evident from such painful happenings. The cruel face of ‘disconnection’ amongst the destitute matters more than our connectivity over social networking sites. Well, that too has become a matter of great attention as the images posted in those sites triggered an unprecedented exodus of the north-eastern people from the southern states. The effects of either forms of connectivity cannot be offset very easily. The solution lies in striking an ideal balance between the two, through the concerted efforts of the state and the masses.

Jai Hind!

Every rape does not count

Dhiyanesh Ravichandran

A majority of sexual crimes in India are not reported owing to the discrepancies in the reporting mechanism and the profit-driven media bothers less.

She did her level best to get her LIFE back after a ruthless attack I wish no one should ever undergo and succumbed to injuries eleven days latter with a glut of pain and agony. It is quite easy for everyone like me to think about and express the horror that she faced that night in a moving bus, but it is very uncertain to say whether any of us can bear that sort of cruelty and lead a normal life as before from next day. The fact that most of our women lead that kind of life is quite discomforting. The way we as individuals and as a whole society treat those known victims of sexual violence makes me feel that she had no best option than departing her life. Nor we have any option for people like her. Getting her LIFE back is complicated with us. Let her soul rest in peace with dignity at least.

For sheer convenience in understanding some of the facets of reality, let us keep aside all those issues and debating matters surrounding that incident especially the argument for capital punishments to perpetrators. If it is just to hang every offender, then many of our own fathers, brothers, kins and neighbours would be sent to gallows and maybe at that time we may loosen our stand in this regard. And a major proportion of people will still be left unpunished, as either their crimes are not reported or not proven guilty. You would have wondered ever since that terrible gang rape incident at the national capital territory and the students protest that followed was focused in the national media for the past 15 days, many new cases of sexual assaults and gang rapes are reported everyday. This makes an impression that many such cases of sexual violence are not reported and there exist some discrepancies in the reporting mechanism. Reporting a case here refers both filing a complaint and an FIR with the police and media's coverage on such incidents.

The incidence of rapes, sexual assaults and other sex related crimes are very high and ever present in India. They happen at almost all places - homes, schools, colleges, workplaces, public spaces, buses, trains, etc. There can be no causation nor any correlation to the Delhi gang rape incident and the rape and assault cases that were reported by media in the following days. One can expect that the mass protests for justice triggered by that incident would have created a caution among susceptible wrong doers at least to a minimum extent, which could have brought down the crime rate. There is no scope for a sudden rise in such crimes when such protests and police actions against them are narrated in news media. This brings us to an idea that only now some of those ever happening crimes are publicly reported and they pop up at the news streams aftermath the horrific incident that shook the whole nation.

There are several factors that often leads to unreporting. Firstly, a majority of victims themselves do not reveal such traumas to their own family members, friends, teachers, or guardian. In many cases, when those people remain to be perpetrators, we can hardly expect them to open up. Fear of ostracism and retaliation is innate to victims. Secondly, even if they dare to make a notice to their family members, in most cases they neither acknowledge nor make any first-effort. Let us always remember such crimes are inflicted not by aliens, they are known to victims in most of the cases and belong to the same or near-by locality. Family ties with the offender, or his social and political status, caste of both victim and the offender, all determine the family's reaction to the issue. In most of the cases, the social stigma relating to a police complaint identifying their women as victims is a distressing experience to the families. The fear of  disgracing reactions from their kins, friends, colleagues, neighbours, etc haunts them. They fear of possible disruptions in marital future of the victim and her societal recognition. This is much more relevant in our society, and not confined only to rural societies. So, families either kill the issue or rob the victim's or their own life in the name of dignity.

Thirdly, the law enforcement mechanisms to record a complaint and investigating it is in many instances messy. Sometimes the police are lethargic in filing an FIR or to initiate appropriate actions and investigations. Corrupted police officials manipulate the process which prolongs the judicial process for justice. There is excessive red tapism in such legal battles against the offences and are often a horrific experience to the victims. Life is very harsh is the victim is a dalit and the perpetrators are from so-called upper caste. A recent news of a minor dalit gang-rape victim's suicide note naming police officials for evading justice in Punjab is an example. It took 14 days for the local police to register a FIR and the officials haunted her often by asking to narrate what happened during that rape episode. In almost all the cases, the victims and their family face threats from the offenders and people in power. Yet another important factor in this regard is the medical examination of the victim. Shame and disgrace to victim and her family is inherent to it.

Sexual harassment in educational campuses often go unreported since they do not have proper systems in place to monitor students behaviour, counsel students, record complaints and initiate proceedings. The university system in India does not provide any explicit understanding of what constitutes sexual harassment. In some of the enlightened western universities, victims are specifically encouraged to file complaints even if they had themselves consumed alcohol or drugs at the time. Given the tendency here in our country to blame the victim for making herself vulnerable, this is of much scope. 

Fourthly, as renowned rural expert P. Sainath puts, our Indian media is politically free but is driven for and by profits. Media's role in catalysing the police action and speeding up judicial action by reporting sexual crimes is very significant. Specifically, visual media reaches people to kindle their sentiments and raises awareness in a short span of time. The nations fury on the Delhi gang rape case is an example. But our media is highly biased and there is a clear class differentiation in terms of the content they choose to report. Visual media is the worst hit. Commercialization has crept in and there is an apparent neglect of rural problems and happenings. News stories on entertainments such as cinema and political coverage is what earns them the aspired TRB rating for to grab advertisers. They choose up contents primarily based on their viewers ratings and likings. It is uncertain that our visual media will take up this rape issue more often after investigations are over, the matter has already faded away since the victim is no more. As a result, the news channels will find no interest in digging up the rape of a tribal woman of a remote village in Odisha, while Kingfisher's calender girl drive featuring the our country women in bikinis would be the priority.

Fifthly, there is less awareness among many of our women especially in rural areas to assert their rights and fight for justice. It is worth to analyse why the crime rates are higher in the state of Kerala with hundred percent literary comparing to other backward states. It may appear that the educational levels have nothing to do with the occurrence of crimes. But it is said that the due to their educational awareness and empowerment, people in Kerala report every crimes to the law enforcement agencies unlike other states. As a result, most of the cases of petty thefts to heinous crimes reach police stations and are documented.

The Union and state governments are in the process of drafting new policies and bills to enhance women safety and security. Several existing laws are to be amended too. It is high time for them to act on the law enforcement mechanisms that are in place. Effective systems for hassle-free reporting and complaints of sexual crimes are the need of the hour, which would require a total overhaul of the present reporting system.

The Delhi gang rape case has created mass effects which offers endless opportunities for policy makers and officials to rethink what's gone wrong. It is important to view security not solely as the prevention of high-profile attacks, but as a continuum that protects against various forms of sexual harassment and exploitation. She has given our women the courage to speak out such issues that each and everyone of them endure. Let us not lose this momentum, this commitment, this chance to retrospect what's the reality. Silence is no more a bliss.

Society and Public Health

Dhiyanesh Ravichandran

Society has an ethical obligation to ensure equitable access to quality  health services by making that care a basic social right.

Is health care a right or a privilege? This has become an enduring debate among the scholars and policy makers ever since the time when state became the sole allocator of resources on behalf of society. The capitalistic business approach has crept into field of healthcare since since industrial revolution in western nations and very recently in India too. Privatization of healthcare in India led to the rule of big corporations playing a major share of health services for huge profits, sometimes by inappropriate and unethical means as well. The stake on government on health services is too low as does its budget allocation every year. Neither the services are up to the average standards. Healthcare companies see no profits in investing in rural health infrastructure, combined with inadequate public healthcare network led to the total neglect of rural areas.

Is one's health status an outcome of his behaviour and lifestyle? Does he have absolute control in determining his well-being? Even though people have the ability to influence their health status by their individual decisions on or choice of lifestyle. But many health problems are beyond their control. They can also be affected by genetics, living of work environments, or even by chance. Even though there are several preventive measures for many such ailments, the awareness among them is definitely less and it is impossible for each and every one to know about all such health issues.

A society's commitment to healthcare reflects some of its most basic values about what it is to be a member of the human community. Society, therefore, has an ethical obligation to ensure equitable access to quality  health services by making that care a basic social right. The present day governments are the appropriate agencies to facilitate such a valued obligation, by ensuring that the health services are universal, less privatized, free of cost to all of its citizens, and are easily accessible. The National health insurance coverage in several countries is an example to universal healthcare.

In India, the status of public health is less comforting. More that three fourth of the health infrastructure is concentrated in urban areas where only 27% of total population lives. There are no private takers for the rural healthcare primarily due to profit factors, which led to the total neglect of rural India. Rural areas depend fully on government health infrastructure, which proves to be ineffective. The public health expenditure of India in 1990 was 1.3% of the GDP and dropped to 0.9% of GDP in 2009. The increase in GDP growth in this time period has not increased the health care expenditure, considering the increase in population. The Union budgetary allocation is just 1.3% and that is state budget is just 5.5% on an average.

Health Insurance is a nonentity in Indian scenario. Only 10% of our citizens have some form of health insurance, inadequate to meet their healthcare bills in most of the cases. Hospitalised Indians on an average spend about 58% of their total annual expenditure for healthcare. About 25% of them fall below poverty line because of their hospital expenses. 

Health economists say that healthy labour force increases participation ratio in the economic activities. When individuals are viewed as a stock of human capital, health status impacts the values of stock. In a family, medical expenses of adult members deplete the savings and investments meant for the nutritional and educational needs of children. Reduced earning potential of individuals ultimately affects national income. In this perspective, health economists assert individuals as assets and resources for economic excellence and healthcare as a means to extract maximum productivity. Healthcare should be considered as a basic social right irrespective of his economic productivity and what humanity wants is a more sustainable approach towards healthcare, which is universal and accessible to all.

Lack of community ownership of public health programmes has impacted so adversely in India. Various health indicators in India show unfavorable trends in health status even though the country shows positive economic growth in recent decades. A comprehensive healthcare policy is necessary, which involves increased participation of the state in infrastructural development and service delivery. In a globalised era, curbing private players would prove fatal. They need to be utilised by the state in right and just manner through public private partnerships or joint ventures. Implementation requires community patronage.

இரத்ததானம்: ஒரு விழிப்புணர்வு கட்டுரை

மு. பெரியசாமி

இரத்ததானம் செய்வீர்! உயிர் காப்பீர்!

பிறரின் இறப்பிற்கு கண்ணீர் கொடு! பிறரின் கண்ணீருக்கு இரத்தம் கொடு!

மனிதநேயத்தை சொற்களால் அல்ல இரத்ததானத்தால் வெளிப்படுத்துவோம் !

இது போன்ற வாசகங்கள் தொலைக்காட்சி விளம்பரங்களின் இடையே பிரபலங்கள் கூறுவதை நீங்கள் விரைவில் கேட்க நேரலாம் (அரசு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதில் முனைப்பாய் இருந்தால்). ஏனென்றால் இரத்ததானத்திற்கான தேவை ஆண்டுதோறும் 5 சதவீதம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றது. ஆனால் பல இடங்களில் பற்றாக்குறைதான்  மிக அதிகளவில் உள்ளது.

இரத்ததானத்திற்கு தடையாக பல்வேறு மூடநம்பிக்கைகள் நம் நாட்டில் பரவிக்கிடக்கின்றது. நான் எனக்கு நேர்ந்த ஒரு சம்பவத்தை இங்கு பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். நான் எனது கல்லூரி மூலமாக முதல்முறையாக இரத்ததானம் செய்துவிட்டு வீடு திரும்பினேன். என் கையில் இருந்த பிளாஸ்திரியை(band-aid) பார்த்துவிட்டு எனது தாயார் காரணம் கேட்க, நானும் இரத்ததானம் செய்ததை கூறினேன். கச்சேரி ஆரம்பமானது! ஏன் இரத்தம் கொடுத்தாய்? என்னை கேட்காமல் ஏன் கொடுத்தாய்? என்று பல கேள்விகள். அடுத்த நாள் உறவினர்களிடம் இருந்து வசைகள் மற்றும் மிரட்டல்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் விளக்கம் கூறினாலும் அதை அவர்கள் ஏற்க விரும்பவில்லை. ஒவ்வொருவரும் புதுப்புது தவறான விளக்கங்களை கூறினார்கள்.

இதில் குறிப்பிட வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் நடந்தது. எனது நெருங்கிய உறவினர் ஒருவரின் மகன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு அறிவியல் பிரிவு படித்துகொண்டிருக்கின்றான். அவன் என்ன கூறினான் என்றால், இரத்ததானம் திருமணத்திற்கு முன் செய்தால் உடல்நலக்கேடு ஏற்படும் திருமணத்திற்கு பிறகு செய்தால் பிரச்சனை இல்லை என்றான். இவ்வாறு இரத்ததானம் பற்றிய மூடநம்பிக்கை என்பது கற்றவர் கல்லாதவர் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் பலரிடம்  பரவிக்கிடக்கின்றது. ஆனால் இரத்ததானம் என்பது உடல்நலத்திற்கு கேடு விளைவிக்காத, பாதுகாப்பான செயல்பாடு ஆகும். அதை அறியாமல் தவறான நம்பிக்கைகளை கொண்டிருப்பதால் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் இரத்ததானம் குறைவாகவே உள்ளது.

உலக மக்கள் தொகையில் 15 சதவீதமே உள்ள உயர் வருவாய் நாடுகளில் 50 சதவீத இரத்ததானம் செய்யபடுவதாக உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) கூறுகின்றது. நம் நாட்டில் இரத்தத்திற்கான தேவை 4 கோடி யூனிட் ஆனால் இருப்பதோ வெறும் 40 இலட்சம் யூனிட்தான் என ஒரு புள்ளி விவரம் கூறுகின்றது. இரண்டு நொடிக்கு ஒருமுறை யாரேனும் ஒருவருக்கு இரத்தம் தேவைப்படுகின்றது. நம்மில், சராசரியாக மூன்றில் ஒருவருக்கு வாழ்வின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் இரத்தம் தேவைப்படுகின்றது. இரத்தம் கொடுக்க தகுதியானவர்களில் வெறும் 4 சதவீதம் பேர் மட்டுமே இரத்ததானம் செய்கின்றனர். இவ்வாறு இரத்த தானத்திற்க்கான தேவையை பல்வேறு புள்ளிவிவரங்களின் மூலம் அடுக்கிகொண்டே போகலாம்.

நம் நாட்டில் இரத்ததானம் செய்வதற்கு நீங்கள் 18 வயதை கடந்தவராகவும் 60 வயதிற்கு உட்பட்டவராகவும் இருக்க வேண்டும். உங்களது உடல் எடை 45 கிலோவிற்கு குறையாமல் இருக்க வேண்டும். உங்கள் இரத்தத்தில் ஹீமோகுளோபின் அளவு 12.5 கிராமிற்கு குறையாமல் இருக்க வேண்டும். மேலும் ஒரு சில குறிப்பிட்ட நோய்கள் கடந்த சில நாட்களில் இருந்திருக்ககூடாது. இதுபோன்ற சில அடிப்படை தகுதி உடையவராக நீங்கள் இருக்கவேண்டும். இவை அனைத்தையும் இரத்தம் கொடுப்பதற்கு முன் நீங்கள் பூர்த்தி செய்யும் படிவத்தின் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடியும். பெண்கள் கர்ப்பமாக இருக்கும் காலம், குழந்தை பிறந்து தாய்ப்பால் கொடுக்கின்ற காலம் மற்றும் மாதவிடாய் நாட்களில் அதீத இரத்தப்போக்கு மற்றும் வலி இருக்கும்பொழுது இரத்ததானம் செய்யமுடியாது.மது அருந்திய மற்றும் புகை பிடித்த  அடுத்த 24 மணி நேரத்திற்கு இரத்ததானம் செய்யமுடியாது. மேலும் இரத்தம் கொடுப்பதற்கு 4 மணி நேரத்திற்கு முன்பு நன்றாக உணவு உண்டிருக்க வேண்டும்.

பொதுவாக இரத்ததானம் செய்ய நீங்கள் சென்றீர்களானால் முதலில் ஒரு படிவத்தை கொடுத்து பூர்த்தி செய்யச் சொல்வார்கள். அது உங்கள் உடல்நிலை சம்பந்தப்பட்ட விவரங்களை கோரும்  வினாக்கள் அடங்கிய படிவமாகும். பின்னர் உங்கள் எடை, இரத்த அழுத்தம் போன்றவற்றை பரிசோதிப்பார்கள். அனைத்து விவரங்களும் பெறப்பட்ட பின்னர் உங்களது முழங்கை மடிப்பில் சரியான நரம்பை கண்டறிந்து இரத்தம் எடுப்பதற்கான ஊசியை உட்செலுத்துவார்கள். அந்த இரத்தமானது சோடியம் சிட்ரேட், பாஸ்பேட், டெக்ஸ்ட்ரோஸ் போன்ற வேதிப்பொருட்கள் அடங்கிய நெகிழிப்பையில் செலுத்தப்பட்டு பாதுகாக்கப்படும். பொதுவாக 250 மிலி முதல் 450 மிலி வரை இரத்தம் எடுக்கப்படும். ஏதேனும் ஒவ்வாமை ஏற்படுகின்றதா என்பதற்காக 10 முதல் 20 நிமிடம் காத்திருக்கச் சொல்வார்கள் அப்போது புத்துணர்ச்சி அளிக்கக்கூடிய சில உணவு வழங்கப்படும். இரத்தம் அளித்த 1 மணி நேரத்திற்கு புகை பிடிக்ககூடாது, 4 மணி நேரத்திற்கு மது அருந்தக்கூடாது. கையில் ஓட்டப்படும் பிளாஸ்திரியை 4 மணி நேரத்திற்கு எடுக்கக்கூடாது.

இந்த இரத்தமானது 13 வகை சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். பின்னர் அந்த இரத்தமானது இரத்த சிவப்பு அணுக்கள் (RBC), இரத்த வட்டுக்கள் (Platelets), பிளாஸ்மாக்களாக  பிரிக்கப்பட்டு தேவைக்கேற்ப உபயோகப்படுத்தப்படுகின்றது. அதில் இரத்த சிவப்பு அணுக்கள் 35-42 நாட்கள் வரையிலும், இரத்த வட்டுக்கள் 5-7 நாட்கள் வரையிலும் பிளாஸ்மா ஒரு ஆண்டு வரையிலும் கெடாமல் பாதுகாக்க முடியும்.

இரத்தம் A, B, AB, O, என வகைப்படுத்தப்படும் என அனைவருக்கும் தெரியும். அதில் O  பிரிவு இரத்தம் தேவை மிகவும் அதிகமுள்ள வகையாகும். 'O-' பிரிவு "யுனிவேர்சல் டோனர்" என அழைக்கப்படுகின்றது. ஏனென்றால் இவ்வகை இரத்தம் அனைவருக்கும் பொருந்தும். ஆனால் இது இரத்த சிவப்பு அணுக்களுக்கு மட்டும்தான் பொருந்தும். பிளாஸ்மா என்று எடுத்துக்கொண்டால் 'AB+' தான் "யுனிவேர்சல் டோனர்" எனப்படும்.

நாம் தானம் செய்த இரத்தம் 4-6 வாரத்திற்குள் நம் எலும்பு மஜ்ஜை உற்பத்தி செய்துவிடும். ஆகவே  இரத்ததானத்தினால்  எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாது. ஒரு சிலருக்கு மயக்கம் ஏற்படுவது போன்றவை ஏற்படலாம். மற்றபடி அது சாதரணமானதுதான். இரத்ததானத்தினால் உடல்நலத்திற்கு கேடு என்பதெல்லாம் ஆதாரமற்ற வாதங்கள்.

நம்மில் பலர் இரத்தம் என்பது விபத்து நேரத்தில் மட்டும்தான் பயன்படும் என்று நினைக்கின்றோம்.  ஆனால் அது உண்மையல்ல. இரத்தமானது இதய அறுவை சிகிச்சையின்போது , ஒருசில புற்றுநோய் சிகிச்சையின்போது , பிரசவத்தின் போது, உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சையின்போது, என பல நேரத்தில் பயன்படுகின்றது. இதனால் நான் இறுதியாக குறிப்பிட விரும்புவது ஒன்றுதான்,

இரத்ததானம் செய்வீர்! உயிர் காப்பீர்!

DECLINE OF DEMOCRACY IN INDIA

   

    The notion of democracy, unlike other forms of government, focuses much on the functions and values of the political system rather than the structure. This is the reason why many governments with varied political structures claim to be democratic. The ideas that form the basis of democracy are equality, fundamental rights, liberty and welfare of the people. Thus democracy is not just about universal suffrage, parliamentary legislation and judicial appraisal. While the existence of these institutions and processes will facilitate the safeguarding of values that constitute democracy, political systems like dictatorship and monarchy will undermine the values, at least, in a course of time.

      There is a general consensus among all social thinkers that there is a steady subversion in the democratic ideals as well as in democratic institutions in the countries that are said to be democratic. 

       In terms of quantity, that is, population, India, with no doubt, is the biggest democracy in the world. But if we analyze qualitatively, the scope of democracy in India is becoming smaller and smaller. Though India might have achieved an enduring electoral democracy, we fail to establish a sustainable functional democracy.

Declining democracy in India can be studied in two aspects.

         i ) Subversion of democratic ideals: Rapid increase in inequality, deprioritizing ‘welfare of the people’,  Government’s aversion towards farmers, neglecting poorer section of the society from policy making, privatization of natural resources, parallel economy, corruption, increase of arbitrariness and impunity, corporate owned media, corporate corruption, rapid privatization, environmental racism etcetera.

       ii) Misuse of democratic institutions: Vote-bank politics, increased corporate lobbying in politics, family politics, cash for votes, fake votes and other electoral frauds, culture of impunity etcetera.

    If we analyze empirically, we could establish a correlation between the above two aspects.

        Our Indian Constitution, especially Part III (Fundamental rights) and Part IV (Directive Principles), serves as an exemplary of democratic ideals that are needed to be followed to establish and ‘sustain’ a democracy. But none of the Directive Principles are followed by our policy makers and the scope of fundamental rights is diminished by continuous amendments.

Democracy has become a ‘nominal’ form of Government in India.

Should there be a diktat on dressing??

 Dhiyanesh Ravichandran.

A mob of over 20 men dragged a 16-year old girl by her hair into one of the busy city roads of Guwahati, tried to rip off her clothes, yanked up her vests and tugged at her bra, groped her breasts as she begged for help from passing cars. They who sexually abused and mugged her publicly, smiled at the cameras which filmed the whole episode and the cameras panned up and down her body focusing on her breasts and thighs as if they were intentional (maybe!!) and hit the TV sets after few hours with no qualms of media ethics.  And the CM's office and the National Commission for Women (NCW) panel went further in abusing by revealing the victim's identity and then apologising for their mistakes latter. The NCW chairperson latter commented in a statement that women should be “careful about the way they dress because such incidents are a result of blindly imitating the West” and the Chief Minister of Madhya Pradesh saying that the women should follow Indian culture in their dressing and behaviour, all humiliating and degrading our womenfolks. The distressing incident and the controversies that followed up, all hint one thing in common. It's nothing but the insensitivity that we, the people and our system shows on the status of our women and while dealing with the crime against them. India is one of the worst places in the world for the women to live I presume regretfully.

The Guwahati girl molestation case is quite shocking, but it happens everywhere all over the country and  there is nothing novel about it. Infact, this case has proved that the north-eastern states are no exception to such crimes against women. But cunningly, people in power, fundamentalists, and others who couldn't assimilate the sorry state of affairs blame the victims themselves, by pointing out women's dressing which provocates men to commit such crimes. By 'provocative dressing' they grossly mean all the dresses which are not in consonance with our traditions and culture, or to be much more exact, all the dresses from the western world. First of all, it is highly subjective to define socially acceptable dressing, since India is a dynamic multi-cultural or heterogenous society. We have nothing like a 'static' culture or tradition - cultures differ from place to place, traditions of Tamil nadu greatly vary from that of Assamese. A typical Tamil woman's attire may not get the consent of a marathi tribe, and we all know that the dressing of North-east people especially women are totally different to the rest, which would be unacceptable in the so called Indian 'mainland'. Social Anthropologists can say that the present-day saree and a salwar kameez is a derivative of several cultures and practices through ages, as a result of cultural interactions. And also, there is nothing concrete called a 'Western culture' and the influence of other cultures on our behaviour is not new to the present world and is a universal phenomenon.

There is nothing called a 'static culture'.

Does a girl's dressing really provocates or sexually allures men? Maybe. But is it a valid cause to such extent that men couldn't control lust and commits heinous crimes like what our country has reported all these days?  I certainly have reservations to that. Such people say that a 'provocative dresss' is anything which shows a great deal of a women's body and structure. The degree of the so-called 'provocativeness' is also contexual to one's own culture. A jeans with a full-hand kurti covers almost all the parts of a girl's body from wrist to ankles, but may not get a cultural sanction like a traditional saree, which is more liberal comparingly. A women in bikini in the beaches of Goa may not be sexually stimulative for the beach hawkers, but a women in burqa, face veiled and hands gloved with only visible eyes, can be seductive and become prey to men. There have be instances where a 70 or 80 year-old women in burqa were raped and molested in India, it would be ridiculous to say that one's attire is the major or only reason for all such crimes. Even the NCW's statistics disprove the myth. Can anyone claim that all the women who are 'careful' about the way they dress are safe at our streets?

SAREE: Really a modest way of dressing?

Let us consider that a woman's attire is extremely provocative, culturally unacceptable and creates a 'cultural shock'. But do men have the right to touch that woman, pointing out her dressing? What empowers them to rape, molest and harass a women on the name of her dressing? Is it morally, ethically and culturally justifiable? Does such acts have any social or cultural sanctions or an element of our traditional practices? Can women rape or mug a rural man who is usually half-naked? People who point out women's dressing for all the crimes against women are directly or indirectly justifying those wicked conduct. Why no one is ready to question men's attitude towards women, who is always considered as a source of sexual pleasure? The ugly answer is more social, such a mentality is a direct mark of patriarchy and violence against women is an absolute feature of the patriarchal society. 

Every human beings have their own liberty to dress the way they wish and no one can take away their wishful right. No one has the right to strip a woman, rape her, molest her and do anything that ravage her dignity pointing out her attire. That is no way justifiable from any perspective. Even if she's naked or a sex worker. Not even her husband can do that. And justifying such crimes is even more sinful than the very act itself. But society always has some diktats or the other on all our dressings, which is inevitable and has certain latent functions too. But one need to understand the social injustice behind those norms and sanctions, and pathos tagged to it. Such wide prevalence of atrocities against women proves that our society is just camouflaged with the modern ideals and has not progressed in true sense. 

I do not completely rule out the fact that a woman's dressing provocates men. Nor I'll advise my sister to be more liberal to an extent in her dressing. Women's attire is not that valid and the only cause for all the crimes against them by men. By acknowledging such blames by few people who may have some hidden agendas, say for political mileage or self-defense, we miss out the real causes and factors underlying to it. Every social problems will have multiple root-causes and contributing factors, which needs to be addressed so as to improve the condition. Corporates do have a hand in setting trends on modern-day dressing, which is purely commercial and is a technique to increase their profits. Most of our women fall prey to that in the name of empowerment and excercising their liberty, which must be debunked. Unwanted cultural shocks can be avoided. It is nonsensical to say that women's safety lies in their own hands. As a community, we have to evaluate ourself on these issues and address the real concerns. Let us not forget that our patriarchal mindset towards our women and commodification of women as a source of sexual pleasure and insensitivity towards the unjust against them could say lot more about such issues. Gandhiji once said, 

"Of all the evils for which man has made himself responsible, none is so degrading, so shocking or so brutal as his abuse of the better half of humanity; the female sex (not the weaker sex)." 

Let our women live with dignity. 

 

Conspicuous Consumption - A social problem

Dhiyanesh Ravichandran.

     Only when my family attempted to pack all our things at home to move to our new house, we realised  how many goods we have purchased in the past. Now a mini-lorry can't address our needs, we have to look for a maxi-truck! This signifies a great surge in our consumption patterns in the recent years - goods of all types and range. Nevertheless, our family income has never increased! This phenomena is not confined only to my family, but to the whole world, especially the developed world. But in developing economies like India and China, the average per capita consumption is increasing at a higher rate comparing to those developed nations, although our quantum consumption is much lower in value comparingly. This pattern can be attributed to the integration of economies globally and economists claim it to be a sign of growth to pursue the dream of reaching the 'developed' status, but we (sociologists) are critical about that.

Veblen coined the term "conspicuous consumption"

     In sociological theories, much less attention has been devoted to consumption and the consumer behaviour. There was a long-standing "productivist bias", where theories have tended to focus on industry, industrial organisations, work, and workers. Two notable exceptions can be Thorstein Veblen's famous work on "conspicuous consumption" and Simmel's thinking on money and fashion, but in the main social theorists have had far less to say about consumption and production. Veblen's work, especially, focuses more on consumption rather than production. It anticipated the shift in social theory away from a focus on production towards a focus on comsumption (Ritzer:1999).

     In his book The Theory of the Leisure Class (1899),  Veblen criticised the leisure class (which is closely tied to business) fore its role in fostering wasteful consumption. To impress the rest of the society, the leisure class engaged in both "conspicuous leisure" (the non-productive use of time) and  "conspicuous consumption" (spending more money on goods than they are worth). Those in all other social classes are influenced by this example and seek, directly and indirectly, to emulate the leisure class. The result is a society characterised by the waste of time and money.

     At this point, we have to understand two overlapping concepts in this regard - Conspicuous consumption and Invidious consumption. Conspicuous consumption describes  how wealthy people spend large amounts of money on luxury goods and services as a way of showing their economic power and status. Such a public display of discretionary economic power is a means either of attaining or of maintaining a given social status. Whereas, Invidious consumption means, more specifically, deliberate conspicuous consumption of goods and services intended to provoke the envy of other people, as a means of displaying the buyer’s superior socio-economic status.

     Conspicuous consumption does not refers to all large expenses. But instead, it refers to spending as a way of showing off who you are. In fact, sometimes what you end up with is no better, or sometimes worse, than what you can get for less money. A classic example can be the use of silver utensils and fine china for meals, especially when guests are over. Bringing out the good stuff does show that you’ve attained a certain level of material comfort, but it’s also not very practical. Silver has to be polished, china breaks easily, and neither can go into the dishwasher. Their main purpose, then, is one of status display.

     We all know that Apple makes a wicked-cool cell phone it calls the iPhone. You can load little software programs on it, called “apps”, that do various functions. One of these apps is called the “I am rich” application. It costs $1,000 and serves absolutely no purpose other than to shine a red ruby on your iPhone that lets others know that you could afford to buy this app. That’s it. It shows that you’re rich and doesn’t do anything else. Apparently Apple no longer carries it at its stores because it was getting bad publicity (again, making decisions on how people perceive something).

     We cannot limit the concept to just the well-to-do. Even college students engage in it. The use and craze for posh brands of dresses, sandals, gadgets and other fashionable items is a good example. In spite of the cheap availability of locally-made generic wears, students prefer costly Puma or Adidas, even though students don't need that 'so-called' high-level performance. One could make the case that it’s an issue of style and cultural taste, and that makes sense. But the main reason for their appeal could be that name brand clothes show status. They show that you have the money and prestige to wear the coolest things. Whatever the goods and services maybe, we always try to orientate with the costly and luxurious options of the lot. May it be a consumer good or education, healthcare or any other services, our choices are conspicuous to possible extent.

     In India, such a trend seems little serious. Considering the widening income gap between the rich and poor, and plethora of societal stratification, conspicuous consumption is a social pathos. It creates and widens class differentiation at different levels. It leads to consumerism. We measure our success only in terms of the accumulation of material things, which is a major factor contributing to greed and corruption. We are tempted by the extended range of goods available and by their grabbing TV advertisements. We must understand the corporates hand behind this drive. In a capitalistic economy, a company can maximise its profits only by increasing the sale of the produced goods, which ultimately depends on people's consumption. In such a background, quality and durability of the goods and services are compromised; only then people will consume again and again.

RATIONAL CONSUMER: Have command on what you consume and do not get dictated by someone

     As a rational consumer, we must think twice and decide wisely in consuming a good or a service. We must have command on our consumption and ensure that our needs are addressed efficiently. When we limit ourselves to meet only our needs, everyone around us can meet their needs. There can be no waste of money, time, labour, resource, etc.

NOT FOR SALE

Dhiyanesh Ravichandran.

     Pranita was four years old when she was sold to a broker forcibly by her mother, as she was unable to prostitute in her last days due to her infection with HIV. By the time when Prajwala, an institution that assists trafficked women and girls, rushed to the spot, she was already raped by three men. Anjali's father, a drunkard, sold his child for pornography. In yet another dreadful story, Shaheen, a 3-year old girl, was found on a railway track and her background was not clearly known. She was brutally raped by hundreds of men and the indication of that on her body was so cruel to an extent that her intestine was out of her body and was in need of 32 stitches to put her intestine back. 

     This is the third largest organised crime in our society, a 10-billion dollar industry, the worst form of human rights violation and a modern-day slavery. This is nothing but the human trafficking and the commercial sexual exploitation and slavery in India.  In this country and across the globe, hundreds and thousands of women and children ( as young as 3 or 4 years) are sold for commercial sexual exploitation to work as forced prostitutes or virtual slaves.  

     Where do these people come from? Most of the victims are from the poor and optionless families and some are from middle class and well to do families as well. There was even a case few years back, in which a 14 year old daughter of an IAS officer, who was studying 9th standard and web-chatting with a person with whom she ran away from home, was trafficked. There are hundreds and thousands of stories like this in which women and children are deceived and forced into flesh trade. Almost everyone of them resist being inducted into prostitution and some pay price for it. They are either killed or subjected to extreme tortures. They are voiceless and their resistance go vain. And the rest who succumb into it go through everyday torture - because men who seek them are not the one who are trying to make girl friends and to have a family with them; they buy them for an hour or a day, use them for sexual pleasure and throw them like an empty cigar. Each of the rescued victims say at least one story in common - about one man putting chilli powder in her vagina; about one man taking a cigarette and burning her genitals, or about one man whipping her. We live among those men only - they are our fathers, brothers, uncles, etc. and we are silent with them.

     Sunita Krishnan, co-founder of Prajwala, says that it is not the traffickers who pose a major challange in rescuing and rehabilitating those victims, but it is the civil society (which includes all of us) poses a major hindrance. The victims are ostarcised, stigmatised and isolated from the normal life by the society only because of the fact that they are victims. We all have PhDs in victimising the victims. We don't allow them to lead a normal life like us. We have blocks to accept them as our own. We neither bring them to our homes nor give them any employment. We don't encourage them or their children to study with our children and come up in life. We think that it is their fate and can't do anything otherthan showing our sympathy on them. We also heartlessly think that they like to do what they are doing and earn good remuneration. Have we ever thought of the extra bonuses that they get  - various infections and sexually transmitted diseases such as HIV AIDS, syphilis, etc.? And one fine day they give upon us - you and me - because we have no option for them. They start normalising these exploitations believing that that is their destiny and think that it is so normal to get raped by hundreds of men every day. And what is abnormal and impractical is that to live in a shelter and to get rehabilitated.

     "We have trained such girls as carpenters, masons, metal welders, cab drivers, etc. and they are excelling. They work for big corporates like Ramkee constructions and when they can do such physical jobs, why not computers?" asks Sunita. They have immense amount of courage and have no purdahs inside their body and mind and have crossed such barriers. Therefore they can fight a male-dominated society like this with ease and never feel shy about it, she adds.

     It is very easy to discuss about this in a classroom or an air-conditioned hall, but that can help nothing. Are we ready to give them an opportunity? An opportunity to gain confidence, restore their dignity and to build hopes in their own lives? They need our compassion, empathy and more than anything, our acceptance. Let us break our culture of silence and our nature of being insensitive to others woes. Let us accept them as our own mothers and sisters and not as philanthropy and charity, but as human beings who deserves all our support. They seek and demand our support because no children or women or no human being in this world deserve what they gone through.

காதல் வாழ்க!!

தியாநேசு ரவிச்சந்திரன்

(இக்கட்டுரையால் நான் எனது பெற்றோர்கள் மற்றும் முந்தய தலைமுறையினரிடம் வம்பு வளர்த்துக்கொள்கிறேன் என்பதுமட்டும் நிச்சியம்!)

     'காதல்' பற்றிய  நம் நாட்டு மக்களின் பார்வைக்கும் மேலைநாட்டு மக்களின் பார்வைக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன. இங்கு இருக்கும் தடைகளில் ஆயிரத்தில் ஒன்றுகூட அங்கு இல்லை என்றும், அல்லது காதலுக்கு அங்கு தடையே இல்லை என்றும்  கூட துணிந்துசொல்லலாம். காதல் எதனால் இங்கு எதிர்க்கப்படுகிறது? ஏன் மேலைநாடுகளில் இல்லாத ஒரு தடை இந்தியாவிலே இருக்கிறது என்றால் அடிப்படையாக நாம் என்ன கருதிக்கொள்கிறோம் என்றால், பிள்ளைகள் தங்களுக்கான துணைவர்களை தேர்ந்தெடுக்கும் அறிவு பெற்றவர்களாக இருக்கமாட்டார்கள் எனவே பெற்றோர்கள் தான் அதைச் செய்யவேண்டும் என்றும், காதல் என்பது இயல்பாக அனுமதிக்கப்படுமானால் சமூகத்தில் ஒழுக்கம் தவறிப்போகும் என்பதுமான சான்றுகள் சமாதானங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. எல்லாவற்றையும் செய்து கொடுக்கிற பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கான துணையைமட்டும் தேடிக்கொடுக்க மாட்டார்களா, அதைமட்டும் ஏன் இவர்களாகவே தேடிக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. ஆனால், இதற்கான அடிப்படைக் காரணம் 'சாதி' என்பதுதான். காதல் அனுமதிக்கப்படுகிறபோது அவரவர் தங்கள் துணையை தங்கள் சாதியில் இருந்துதான் தேடிக்கொள்வார்கள் என்று எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. எனவே சாதி என்பது உடைபட்டுப்போகுமோ என்கிற அச்சத்தினால் சாதியைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்ற நோக்கில் காதலுக்கு எதிர்ப்பு எழுகிறது. எனவேதான், காதலர் தினம் கூட பண்பாட்டின் பெயரால் இங்கு மறுக்கப்படுகிறது. 

     நாம் பார்க்கலாம்,

"அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள், 

இருவரும் மாறிப்பொக்கு இதயம் எய்தினர்" 

என்றுதானே கம்பராமாயணம் சொல்கிறது? இருவரும் காதல் வயப்பட்டார்கள் என்பதுதானே அதன் பொருள்? உண்மைதான்... அதற்கு அதுதான் பொருள். ஆனால், அது கம்பனின் கைவண்ணம். வால்மீகியின் கூற்றுப்படி ராமர் சீதை திருமணம் நடக்கிறபொழுது ராமருக்கு வயது பன்னிரண்டு, சீதைக்கு வயது ஆறு. அவர்கள் அவ்வயதில் அப்படியெல்லாம் காதலித்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை; அப்படி எல்லாம் நடந்ததாக எங்கும் வால்மீகி கூறவுமில்லை. அவர்களின் திருமணம் ஒரு குழந்தைத்திருமணமாகவே நடந்துள்ளது. இந்தக் குழந்தைத்திருமணத்திற்குக்கூட என்ன அடிப்படை என்றால் சாதியை மீறிவிடக்கூடாது என்பதுதான். திருமணம் என்றால் என்ன என்றே தெரியாத வயதில் அதைச் செய்துவிட்டால், வேறு சாதியில் துணைதேட முனைய மாட்டார்கள் என்ற எண்ணம்தான். எல்லா அடிப்படையிலும் பெண்ணை மெல்ல மெல்ல கீழே அழுத்திவைத்து, எப்படி சாதி ஆதிக்கம் இருக்கிறதோ அப்படி ஆணாதிக்கத்தையும் இந்தச் சமூகம் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திவந்திருக்கிறது. 

     நாம் சற்று வெளிப்படையாகப்  பார்க்கலாம். பிராமண சமூகத்திலே உபநயனம் என்று ஒரு சடங்கு உண்டு. உபநயனம் என்றால் ஒரு பிராமண வீட்டில் பிறந்த ஒரு பையனை படிக்க அனுப்புவதாகும். அன்றைக்கெல்லாம் கல்வி என்றால் குருகுலவாசம்தான். வேதங்களைப் படிக்கச்செல்லும் போது அவன் இரண்டாவது முறையாகப்பிறக்கிறான் என்கிறது மனு. அச்சடங்கானது ஆண்பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் தான் நடத்தப்படும். ஏன் பெண்பிள்ளைகளுக்கு இல்லையென்றால் பெண்களுக்குக் கல்வியே மறுக்கப்பட்ட சமூகத்தில் உபநயனம் எப்படி இருக்கமுடியும்? இந்தப் பெண்களிலே மட்டும் வேறுபாடே கிடையாது. எல்லாச் சாதியிலும் எல்லாச் சமூகத்திலும் பெண் என்பவள் அடிமைப்பட்டவள் தான். மனு மிகத்தெளிவாகச் சொல்கிறது "ஸ்ரீராந்த சூத்திர ஷாதினாம்" என்று. அதாவது, பிராமண வீட்டில் பிறந்தாலும் பெண் சூத்திரப்பெண் தானாம். நம் மண்ணில்தான் எந்த மரியாதைக்குரிய ஒன்றையும் - மொழி, நாடு, ஆறு, மலை - பெண்ணாக பாவித்து வணக்குவதுண்டு. அனால் வேதனையாக இருக்கிறது, பெண்ணுக்கு உண்மையில் இங்கு மரியாதையே இல்லை. 

     இந்தக்காதலில் கூட நிறைய மூடநம்பிக்கைகள் உள்ளன. நாம் காதல் தோல்வி என்பதை ஆணுக்கு ஒரு மாதிரியாகவும் பெண்ணுக்கு ஒரு மாதிரியாகவும் பார்க்கிறோம். இந்தக்காதல் வெற்றி தோல்வி என்பதுகூட வழக்கிலே பயன்படுத்தும் சொல்தான். காதலுக்கு வெற்றியும் கிடையாது தோல்வியும் கிடையாது. காதல் என்றால் அன்பு; ஒருவர் மீது நாம் வைத்திருக்கும் நேசம். நாம் மற்றவர் மீது வைத்திருக்கும் அன்பும் நேசமும் ஒருநாளும் தோற்றுப்போவதில்லை. ஆனால் வழக்கிலே ஒரு காதல் திருமணத்தில் முடிந்தால் மட்டுமே அக்காதல் வெற்றி பெற்றதாக நாம் கருதிக்கொள்கிறோம். அது தவறு. ஒரு ஆண் தான் காதலித்த பெண்ணை மணம்முடிக்க இயலவில்லை என்றால், மனம்வருந்தி, தாடி வைத்து, சில நாட்கள் கழித்து வேறு ஒரு பெண்ணை காதலித்தோ அல்லது திருமணம் செய்துகொண்டோ தன் வாழ்க்கையை சகஜமாக்கிக்கொள்வான். அதைத்தான்  சமூகம் விரும்பும். அனால், ஒரு பெண்ணுக்கு அவ்வாறு நேர்ந்தால், அவள் கற்ப்பிழந்தவள் அல்லது ஏமாற்றப்பட்டவள் என்றுதானே நாம் சொல்லுவோம்?

   பாகவதர் காலத்திலிருந்து பவர்ஸ்டார் காலம்வரை காதலில்லாத்  திரைப்படங்கள் ஏதேனுமுண்டோ? அத்திரைப்படக் காதலை தலைமுறை தலைமுறையாக ரசித்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறோம்? ஆனாலும் நிஜவாழ்கையில் நாம் காதலை மறுப்பதென்பது திரைப்படங்களில் காதல் முறையாக காட்டப்படவில்லை என்பதையே சுட்டுகின்றது. திரையில் காதலர்கள் ஒன்றுசேர விரும்பும் நாம், நம் குடும்பத்தில் அதற்கு பச்சைக்கொடி காட்டாமல் எதிர்ப்பதற்கான காரணம் ஒன்றுதான். நம்மிடம் சமுதாய அநியாயங்களை எதிர்த்துப்போராடவும் பகுத்தறிவுச்சிந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதற்க்கும் தெளிவும் தைரியமும் இல்லை என்பதுதான். நம் கல்வி என்னதான் செய்கிறதோ.....

     இன்றைய தலைமுறையினர் சாதி ஆதிக்கத்தால் சற்று முன்னோக்கியே  சென்றுவிட்டனர்! நான் ஒரு முறை என் நண்பரிடம் காதல் திருமணம் செய்துகொள்வீரா என்றமைக்கு அவர் கூறிய பதில் மனவருத்தத்தைத் தந்தது. "நான் என் சாதியில் பிறந்த ஒரு பெண்ணை மட்டும்  தான் காதலிப்பேன்" என்றார். ஒற்றுமை வேற்றுமை பார்த்து வருவது காதல்அல்ல. எதிர்பார்ப்புகளை எண்ணி வருவதும் காதல் அல்ல. தேடிப்போவதும் காதல் அன்று. நான் வக்காலத்து வாங்கும் காதல் அதுவல்ல. ஆனால், நான் இவ்விடத்தில் ஒன்றை ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும், காதல் என்ற பெயரில் காதலர் தினம் என்று சொல்லி நம் ஊரில் ஒருசில  சீர்கேடுகள் நிகழ்கின்றன. அவையெல்லாம் திரைப்படங்களில் காதல் தவறாகக்காட்டப்படுவதினாலும் வணிகமயமாக்குதலாளும்  விளைபவை. அது சில வணிகநிறுவனங்கள் தங்கள் சுய லாபத்திற்காக செய்கிறார்கள். அதை நம் இளைய தலைமுறையினர் முதலில் உணரவேண்டும். காதலர் தினத்தில்தான் தங்கள் காதலை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதில்லை.

     எனவே, இதுபோன்ற விவாதங்களையெல்லாம் கிளப்புகிறபோது நம் சமூகம் முன்வைக்கும் காரணங்களைச் சற்று கூர்ந்து கவனித்தால் நமக்கு உண்மை புரியும். எல்லாம் எது சார்ந்ததாக இருக்கிறது என்றால் சாதியைக் காப்பாற்றுவதாகவும் பெண்ணை அடிமைப்படுத்துவதாகவும் உள்ளது. மதம் என்பது இந்த இரண்டோடும் நேரிடைத்தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. எனவே காதல் என்பதெல்லாம் மேலைநாடுகளிலிருந்து வந்தது என்று நினைத்து யாராவது தடுக்க நினைத்தால், அவர்கள் பழந்தமிழ் பண்பு அறியாதவர்கள் என்றுதான் பொருள். பழந்தமிழ் நாட்டில், பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் சாதி வேற்றுமைகளை எல்லாம் கடந்து காதல் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. எனவே காதல்தான் இரண்டிற்கும் ஒரு பெரிய மாற்று - சாதிஆதிக்கத்திற்கும் சரி பெண்ணடிமைத்தனத்திற்கும் சரி. ஒரு பெண்ணை தனக்கான துணையைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள அனுமதிப்பதுதான் பெண்விடுதலைக்கான தொடக்கம். திருமண உறவுகளால் மட்டுமே நம்மிடையே நிலவும் வேற்றுமைகளைக் களைய முடியும். எனவே, "காதல் வாழ்க! சாதி ஆதிக்கமும் பெண்ணடிமைத்தனமும் வீழ்க!" என்கிற முழக்கமே காதலர்தினத்தின் உட்பொருள். ஆதலால் நண்பர்களே, காதல் செய்வீர்! காதல் செய்வீர்!! 

மயக்கம் என்ன ?

மு. பெரியசாமி.

"மச்சி.... ஓபன் தி பாட்டில்…"

"…..Handல glass, glassல scotch…."

"…..சுத்துது சுத்துது தலையும் சுத்துது குப்புன்னு அடிச்ச பீரினிலே …."

இது போன்ற வரிகள் இன்று சினிமா பாடல்களில் அதிகமாக இடம்பெறுவது சகஜமாகிவிட்டது. இது நம் நாட்டில் குடிப்பழக்கம் அதிகமாகியிருப்பதை தெளிவாக காட்டுகின்றது. முன்பெல்லாம் ஏதோ ஒருசில கட்சிகளில் மட்டுமே சினிமாக்களில் இடம்பெற்ற குடிக்கும் காட்சிகள் இன்று குடும்பத்தினர் அனைவரும் பார்க்கும் தொலைக்காட்சி மெகாசீரியல்களிலும் வெகு சகஜமாக இடம் பெற தொடங்கிவிட்டது. இன்று ரேஷன் கடைகளுக்கு வரும் கூட்டத்தை விட டாஸ்மாக் கடைகளுக்கு அதிகமாக கூட்டம் வருகின்றது. இப்பொழுதெல்லாம் 13 அல்லது 14 வயதிலேயே குடிபழக்கத்திற்கு பெரும்பாலனவர்கள் அடிமையாகிவிடுகின்றனர் என்கின்றன ஆய்வுகள்.

மதுவின்மூலம் வருமானம் ஈட்டும் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியில் இருந்த பழக்கத்தை (Abhari excise system) இன்றும் மாற்று முகமூடியுடன் நம் அரசாங்கம் கடைபிடிக்கின்றது. மது விற்பனையை ஒரு சாதனையாகவே நம் அரசாங்கங்கள் வெளியிட தொடங்கிவிட்டது. 1983- 84இல் டாஸ்மாக்கின் வருமானம் 139 கோடி , 2003இல் 3,469 கோடி, 2010இல் 14,750 கோடியாக அதிகரித்துவிட்டது. தமிழர்கள் இதிலும் சாதனை புரிகின்றனர் எனபது வேதனையான உண்மை.

மக்களின் நலத்தில் அக்கறை கொள்ள வேண்டிய அரசாங்கம் மதுவை விற்பனை செய்துகொண்டு “குடி குடியை கெடுக்கும்”, “குடிப்பழக்கம் உடல்நலத்திற்கு தீங்கானது”, “மது நாட்டுக்கும் வீட்டுக்கும் கேடு” என்று வெட்கம் இல்லாமல் எழுதுகின்றது. இப்பொழுது  தமிழகத்தில் மேலும் 800 மது விற்பனை நிலையங்களை அரசாங்கம் தொடங்க இருக்கின்றது அதில் 200 elite shopகள் ஆகும்.

இந்தியாவில் சுமார் 62.5 மில்லயனுக்கும் அதிகமான மக்களுக்கு குடிப்பழக்கம் உள்ளதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகின்றது. உலகிலேயே அல்கஹால் பொருட்களுக்கான மூன்றாவது மிகப்பெரிய சந்தையாக இந்தியா விளங்குகிறது. மேலும் அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் குடிப்பவர்கள் எண்ணிக்கை 30 சதவிகிதமாக உயரும் என தெரிவிக்கபட்டுள்ளது. இதைவிட வருந்தத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பெண்கள் மது அருந்துவது  120% உயர்ந்திருக்கிறது என்பதுதான்.

ஒரு நிமிடம் , "ஒரு ஆண் குடிக்கும்பொழுது ஒரு பெண் ஏன் குடிக்க கூடாது? , அது ஏன் மிகப்பெரிய விஷயமாக கருதப்படுகின்றது" என்று சிலர் கேட்கலாம். ஒரு தெருநாய் சாலையில் சிறுநீர் கழிக்கின்றது எனும்பொழுது நான் ஏன் கழிக்ககூடாது என்று நீங்கள் கேட்பீர்களா? அது நமக்குதான் அசிங்கம் என்று நமக்கு தெரியும். அதுபோல்தான் இதுவும். மேலும் பெண்கள் மது அருந்துவதால் அதிகமான உடல் மற்றும் மன பிரச்சனைகளை சந்திக்க நேரிடும் என்கிறது அறிவியல் உலகம். இதுதான் இயற்கையின் நியதியும் கூட. மேலும் இருபாலரும் மது அருந்துவது தவறு என்பதுதான் என் நிலைப்பாடு.

‘Weekend’ கலாச்சாரம், ‘Party’ என்று எப்பொழுதும் மது அருந்துவது; மகிழ்ச்சி என்று மது அருந்துவது; சோகம் என்று மது அருந்துவது, இவ்வாறு பல வழிகளில் இளம் தலைமுறையான நாம் சீரழிகின்றோம். பண்டிகை காலங்களில் மது விற்பனை அதிகரிப்பதே இதற்கு சான்றாகும். நம்மில் பலர் கேட்கலாம் "குடிப்பது என்பது என்னுடைய உரிமை, என்னுடைய வாழ்கையை நான் எப்படி வேண்டுமானாலும் வாழ்வேன்." என்று. ஆனால் இத்தகைய எண்ணம் நம்முடைய மனதில் பன்னாட்டு பெருமுதலாளிகளால் திணிக்கப்பட்ட ஒரு விஷயம் என்பதை நாம் ஆழ்ந்து நோக்கினால் உணர முடியும். அவர்களின் ஆதாயத்திற்காக நம்மை இதில் மூழ்கடிக்கிறார்கள் என்பதை நாம் உணர மறுக்கிறோம்.

நம் நாட்டில் மதுப்பழக்கம் என்பது மேலை நாட்டிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட ஒரு பழக்கமாகும். நம்மவர்கள் மது என்னும் விஷயத்திலும் மேலை நாட்டினரைத்தான் உதாரணம் காட்டுகின்றோம். ஆனால் அவர்கள் அந்த நாட்டில் நிலவும் தட்பவெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப மதுவை அளவாக அருந்துகின்றனர். ஆனால் நாம் அப்படியா?.

நம்மூரில் குடிப்பவர்களை கொஞ்சமாக குடிப்பவர், எப்பொழுதாவது குடிப்பவர், அடிக்கடி குடிப்பவர், எப்பொழுதும் குடிப்பவர் என்று வகைப்படுத்தி, அதில் அதிகமாக குடிப்பவர்களுக்குதான் பாதிப்பு ஏற்படும் என்று நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டு இருக்கின்றோம். எவ்வளவு குடித்தாலும் அதில்  பிரச்சனைகள் உள்ளன. குடிப்பவர்களில் சிலர் சொல்வார்கள் “நான் நினைத்தால் உடனே குடிப்பதை நிறுத்திவிடுவேன்” என்று. ஆனால் அது சாத்தியமல்ல. குறைந்தபட்சம் மதுவை விட்டு நான்கு ஆண்டுகள் விலகியிருந்தால் மட்டுமே அவர் மீண்டும் குடிக்கமாட்டார் என்பது சாத்தியமாகும். கஞ்சா, அபின், போன்ற போதைப்பழக்கத்தை கூட உடனே நிறுத்தினால் பெரிய பாதிப்பு ஒன்றும் கிடையாது. ஆனால் அதீத மதுப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் உடனே மதுப்பழக்கத்தை நிறுத்தும்பொழுது பல்வேறு உடல் மற்றும் உளவியல் பாதிப்புகள் ஏற்படும் என்று மருத்துவம் கூறுகிறது. இது சில சமயங்களில் மரணத்தில் கூட முடியலாம் என்று கூறுகின்றனர் மருத்துவர்கள். இதற்கு தகுந்த சிகிச்சை மூலமே தீர்வு கண்டு குணப்படுத்த முடியும்.

பெரும்பாலாக குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் அவர்களுக்குள் இருக்கும் மற்றொரு முகத்தை வெளிபடுத்துவதற்கும், மன ஆபாசங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கும் மது என்பது ஒரு முகமூடியாக அவர்களுக்கு தேவைப்படுகிறது. மனைவியிடம் வன்முறையாக நடந்துகொள்ளும் கணவர்களில் 85% பேர் குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் என ஒரு ஆய்வு குறிப்பிடுகின்றது. மேலும் மதுப்பழக்கம் பல்வேறு சமூக விரோதச் செயல்களுக்கும் காரணமாகின்றது. அரசு மதுக்கடைகள் 10 மணிக்கே மூடப்பட்டாலும் தனியார் மதுக்கடைகள் மற்றும் இரவு விடுதிகளில், நள்ளிரவு தாண்டியும் மது விற்பனை செய்யப்படுகின்றது. இதனால் பெண்கள் மற்றும் அப்பாவிகள் இரவில் சுதந்திரமாக நடமாட முடிவதில்லை.

நம்மிடம் குடிப்பழக்கம் பற்றிய பல்வேறு தவறான கருத்துக்கள் பரவியுள்ளன. குடிப்பதனால் உடல்வலி குறையும் என்பது உண்மையல்ல. மது நரம்புகளை மரத்து போக வைக்கிறது, அதனால் அப்படி ஒரு உணர்வு ஏற்படலாம், ஆனால் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்பின் வலிகள் ஏராளம். மதுவில் எந்தவித ஊட்டச்சத்தும் இல்லை. மது அருந்தினால் சோகம் குறையும், நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும், சக்தி கிடைக்கும் என்பது எல்லாம் உண்மை அல்ல. குடித்தபின் காபி குடிப்பதனாலோ, குளிர்ந்த நீரில் குளிப்பதாலோ ஆல்கஹாலின் தாக்கம்  குறைந்துவிடும் என்றும் சிலர் எண்ணுகின்றனர். அதுவும் உண்மைக்கு புறம்பான செய்தியாகும்.

மது உடலின் பெரும்பாலும் எல்லா உறுப்புகளையும் பாதிக்கக்கூடியது. அதில் ஒருசில என்னவென்றால், ஆண்மைக்குறைபாடு ஏற்படும்; இரைப்பை, கணையம், கல்லீரல், சிறுநீரகம் பாதிக்கப்படும்; நரம்புத்தளர்ச்சி, நடுக்கம், தள்ளாட்டம், உளறல் போன்ற கோளாறுகள் ஏற்படும்; ரத்தகொதிப்பு, மாரடைப்பு, நீரிழிவு போன்றவை ஏற்படும்; கண்பார்வை பாதிக்கும்; உடல்திறன் குறையும்; இரத்தக்குழாய்கள, இதயம் பாதிக்கப்படும் இவ்வாறு மதுப்பழக்கத்தின் பாதிப்புகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். மேலும் மதுப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் தங்கள்  வருமானத்தில் 3-45% மதுவிற்கு செலவு செய்கின்றனர் என்று ஒரு ஆய்வு கூறுகின்றது. மதுப்பழக்கதிற்கு ஏழை பணக்காரன் என்ற வித்தியாசம் கிடையாது. எத்தனை குடும்பங்கள் மதுவினால் பாதிக்கப்பட்டு பல்வேறு துயரங்களை அனுபவிக்கின்றார்கள் என்பதை நம் அரசு இன்னும் கண்டுகொள்ள மறுக்கின்றது. தற்கொலை செய்துகொள்பவர்களில் 34% சதவிகிதம் பேர் குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் என்று ஒரு புள்ளிவிவரம் குறிப்பிடுகின்றது . பொருளாதார நஷ்டம், அடிமை மனப்பான்மை, சமூக அந்தஸ்து இழப்பு என எவ்வளவு இழப்பு இந்த மதுபழக்கத்தால்.

மதுப்பழக்கம் என்பது ஒரு நோய் என உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) திட்டவட்டமாக அறிவித்துள்ளது.குஜராத், மிசோரம், மணிப்பூர், மற்றும் நாகாலந்தைப்போல மதுவிலக்கை எல்லா மாநிலங்களிலும் அமுல்படுத்த அரசுகள் ஏன் இன்னும் தயங்குகின்றது. உலகிலேயே இந்தியாதான் இளமையான தேசம் என்று மக்கள்தொகை ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். அந்த இளைஞர்கள் குடிக்கு அடிமையாகி அவர்களின் திறனையெல்லாம் இழந்து நிற்பது நம் நாட்டிற்கு இழப்பு இல்லையா. நம் அரசாங்கம் என்ன முடிவு எடுக்கபோகின்றது??? நாம் என்ன முடிவு எடுக்கபோகின்றோம்????

-->

மதுப்பழக்கத்திலிருந்து விடுபட......       மதுப்பழக்கம் தவறானது என்று பல பேரும் ஒத்துக்கொள்கின்றோம். ஆனால் அதை கைவிட முடியாமல் தவிக்கின்றோம். நம்மிடம் இந்த பழக்கம் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நமக்கு தெரிந்த நண்பர்கள் உறவினர்களுக்கு இப்பழக்கம் இருக்கலாம். அவர்கள் இவ்வளவு பாதிப்புகளுடன் துயரங்களை அனுபவிக்கப்போவதை நாம் பார்த்துகொண்டு சும்மா இருக்கபோகின்றோமா. அவர்களின் தவறை சுட்டிக்காட்டுவது நம் கடமையல்லவா. மதுப்பழக்கம் என்பது குனப்படுத்த கூடிய ஒரு நோய்தான். இந்த பழக்கத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கு பல சிகிச்சை மையங்கள், மறுவாழ்வு மையங்கள், கவுன்சிலிங் என பல உள்ளன .'குடிப்பவருக்கு தெரியாமல் அவர்களின் குடிபழக்கத்தை குணப்படுத்த முடியும்', என்பது போன்ற பொய்யான விளம்பரங்களை நம்பி ஏமாற வேண்டாம். அது உண்மைக்கு புறம்பான விஷயம். ஒரு சில அங்கிகரிக்கப்பட்ட மையங்கள் உள்ளன அவற்றை தேர்வு செய்யுங்கள்.   ஒரு சில மையங்கள்:      Institute of Mental Health      Addiction India      Alcoholic Anonymous

Child Abuse

Child abuse is an issue, a problem which no one really cares. Child abuse often happens when a child is neglected and abandoned. The deep wound of being subjected to abuse let the child live in constant terror and agony and often guilt of being abused, gives sleepless nights to the victim. I strongly believe its our duty to speak about it, to shout about it and we should thrive to raise awareness regarding the possibility of child abuse and we can prevent child abuse by letting it not happen to every other vulnerable child by encouraging every child who is abused to not keep the episode of being abused , a secret. It is ridiculous to find people turning to be fatalists when they learn that their child is abused and thereby the victim is subjected to mere humiliation and also further abuse as in several cases , it is often the father or brother or uncle or grandfather who is the culprit. When i convey this message it is not Sherin who is telling you this but it is a victim who is crying for help to help other vulnerable children. So, let us join hands to sensitise this issue which is of utmost importance.

மூடர்களாய் வாழ்கிறோமே??

"தமிழனென்று சொல்லடா தலை நிமிரிந்து நில்லடா" என்று சொன்னான் புரட்சிக் கவி. ஆனால், ஒரு காரணத்திற்காக நான் தமிழன் என்று சொல்ல வெட்கப்படுகிறேன். நாம் அனைவரும் வெட்கப்பட வேண்டும். நம் மொழியையும் வரலாற்றையும் மறந்தமைக்காக. சமீபத்தில் வெளிவந்த 'ஏழாம் அறிவு' திரைப்படம் நம் சிந்தனையை மற்றொரு பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச்செல்கிறது.

இயக்குனர் திரு. முருகதாஸ் சில பல ஆழ்ந்த கருத்துக்களை முன்வைக்க முயல்கிறார். அவர் போதிதர்மன் என்னும் ஒரு தமிழனின் வரலாற்றையும் அவரின் கலைத்திறமைகளையும் சரியாகக் காட்டியுள்ளாரா என்பது சந்தேகமே. எனினும், போதிதர்மன் என்பவரைப்பற்றிய புரிதல் மக்களிடம் வந்துள்ளது. அவரைப்பற்றி சிறிதும் அறியாதவர்கள் தற்போது அவரின் பெருமைகளைப்பற்றி அறியமுயல்கிறார்கள். அவரைப்போல் இன்னும் எத்தனையோ தமிழர்களை நாமும் நம் சமுதாயமும் மறந்திருக்கிறோம். உதாரணத்திற்கு நம் சமூகவியல் (Sociology) பாடங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நம் பண்டைத்தமிழ் இலக்கியவாதிகளான அகத்தியர், தொல்காப்பியர், வள்ளுவர் போன்றோர் கூறாத  சமூகவியல் சிந்தனைகளையா ஐரோப்பிய மற்றும் அமெரிக்க சிந்தனையாளர்கள் கூறிவிட்டனர்???

பல்லாயிரம் வருடங்களாக பிள்ளையார் முன் தோப்புக்கரணம் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம் ஏன் எதற்கு என்று தெரியாமலே!! அதை "Super Brain Yoga" என்று Yale University School of Medicine உரிமை கோரியுள்ளது. அவர்களின் பலவருட ஆய்வின்படி தோப்புக்கரணம் மூளையின் ஆற்றலை அதிகரிக்கிறதாம். நம்  கோவில்களில் உள்ள நவகிரகங்களில் பெரியவர் வியாழன் (Jupiter) அல்லது குரு என்கிறோம். அதையேதான் அறிவியல் உலகம் நம் சூரிய குடும்பத்தில் பெரிய கிரகம் (Planet) ஜுபிட்டர் என்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் இத்தனை காலமாக நம்பப்பட்டு வந்த ஒன்பதாவது கிரகமான புளுட்டோ (Pluto) ஒரு குறுங்கோளாக (dwarf planet) வரையறுக்கப்பட்டது. மஞ்சள் காமாலை நோய்க்கு ஆங்கில மருத்துவத்தில் liv-54, 60 என்ற மருந்தைத் தவிர இன்று வரை வேறு இல்லை. அம்மருந்தானது நம் மண்ணின் மூலிகையான கீழாநெல்லியில் இருந்து செய்யப்படுகிறது. நம் தமிழ் மருத்துவத்தில் பல நூறு  வருடங்களாக  கீழாநெல்லியை உணவாக பயன்படுத்திவருகிறோம். அம்மை நோயுற்றவர்களுக்கு வேப்பிலை அடிப்பது மாரியம்மன்னுக்காகவா?? குழந்தைகளுக்கு கடவுளின் பெயரில் மொட்டையடித்தல், நெற்றியில் விபூதி பூசிக்கொள்ளுதல், வீட்டு வாசலில் கோலமிடுதல்.... இதிலெல்லாம் நம் கற்பனைக்கு எட்டாத பல அறிவியல் உண்மைகள் ஒளிந்திருக்கின்றன.

 உலகின் மிகத்தொன்மையான வாழும் மொழிகள் என்று மொழியியல் ஆய்வாளர்கள் கூறுவது தமிழும், சீன மொழியும்தான். அனால், சீன மொழி என்று ஒரு மொழி உண்மையில் இல்லை. அது மாண்டரின் (Mandrin) என்கிற பெரும்பாலான மக்கள் பேசக்கூடிய மொழியோடு ஏறத்தாழ  ஐந்து ஆறு சிறு சிறு வட்டார மொழிகளையும் குறிக்கின்றது. எனவே, உலகின் மிகத்தொன்மையான வாழும் மொழி என்றால் அது தமிழாகத்தான் இருக்கமுடியும். அனால், இக்கருத்தை நம்முள் பலரே ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்! கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள்!

இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு நாம் இப்படி மூடர்களாய் வாழப்போகிறோம்?? நம்மைப்பற்றி முழுமையாய் தெரிந்துகொள்ளாமல், நம்மை நாமே தாழ்த்திக்கொண்டு??? நம் தலைமுறையினர் முதலில் நமது மொழியையும் நமது போற்றத்தக்க கலாச்சாரத்தையும் வரலாற்றையும் கற்க வேண்டும். அவற்றை அறிவியல் நோக்கில் கற்க வேண்டும். எந்த ஒரு நாடும் மக்களும் அவர்களின் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் வரலாற்றையும் விட்டொழித்து முன்னேற முடியாது. அதை நாம் சீனர்களின் வெற்றிச்சரித்திரத்தில் காணலாம். இத்தருணத்தில் அவர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டியது ஏராளம்!