Cancer: Looking beyond

Dhiyanesh Ravichandran.


Today is World Cancer Day. Cancer is not just a health problem, but has far-reaching repercussions - Social, economic, development and human rights.

During one of my visit to my home few years back, my grandfather was present there for a medical check-up and had serious complaints about his stomach. Then we were told that he is suspected with a possible stomach cancer by doctors and latter confirmed almost. Doctors told us that we were too late and pointed the healthy-walking man may collapse in few weeks. We did not lose hope and went for further treatments. I left home for hostel and came back after a month or so, I was shocked to see him. Then my next trip to home was for his funeral. It was exactly three months and I have no one now who would take me out in his scooter for a spin.

I thought that cancer was nothing but a death sentence, only to be dispelled as a myth latter. But the statistics may seem so, it accounts for 7.6 million deaths (13%) globally in 2008. Lung, stomach, liver, colon, breast and cervical cancer are the most occurring. It is important to recognise that cancer is not just a health issue. It has far-reaching social, economic, development and human rights repercussions. This is primarily because of the fact that about 47% of cancer cases and 55% of cancer deaths take place in less developed nations. It is also predicted that by 2030, 60-70% of the speculated 21.4 million new cancer cases annually will transpire in developing countries. 

As of now, around 85% of the 275,000 women who die every year from cervical cancer hail from developing countries. The survival rate of breast cancer is also poor in such countries. The report from The Lancet Oncology states that worldwide breast cancer incidence and mortality are expected to increase by 50 percent from 2002 and 2020 -- and those rates will be highest developing nations. Women often do not seek out screening, because they don't know that breast cancer treatments actually exist. Neither the diagnosing facilities are spread equitably. 

Cancer is also a cause and an effect of poverty. It negatively impacts families' propensity to bring in an income and save. Treatment costs are so exorbitant and with inequitable access to public health facilities, families are trapped in abject poverty. Lack of education and healthcare awareness increases the risk of late detection and dying from it. 

Throughout the developing world, most health systems are designed to cope with episodes of infectious disease. Most developing countries do not have the financial resources, facilities, equipment, technology, infrastructure, staff, or training to cope with chronic care for cancers. If left unaddressed, deaths from cancer in the developing world are forecast to grow to 6.7 million in 2015 and 8.9 million in 2030. In contrast, cancer deaths in wealthy countries are expected to remain fairly stable over the next twenty years.

With right strategies and facilities, it is said that one-third of cancer deaths can be prevented. Making the treatment affordable and available to everyone can be a significant step towards cancer. Private investments on researches on cancer cures must be encouraged. Whole humanity must take up the responsibility. 

இரத்ததானம்: ஒரு விழிப்புணர்வு கட்டுரை

மு. பெரியசாமி

இரத்ததானம் செய்வீர்! உயிர் காப்பீர்!

பிறரின் இறப்பிற்கு கண்ணீர் கொடு! பிறரின் கண்ணீருக்கு இரத்தம் கொடு!

மனிதநேயத்தை சொற்களால் அல்ல இரத்ததானத்தால் வெளிப்படுத்துவோம் !

இது போன்ற வாசகங்கள் தொலைக்காட்சி விளம்பரங்களின் இடையே பிரபலங்கள் கூறுவதை நீங்கள் விரைவில் கேட்க நேரலாம் (அரசு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதில் முனைப்பாய் இருந்தால்). ஏனென்றால் இரத்ததானத்திற்கான தேவை ஆண்டுதோறும் 5 சதவீதம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றது. ஆனால் பல இடங்களில் பற்றாக்குறைதான்  மிக அதிகளவில் உள்ளது.

இரத்ததானத்திற்கு தடையாக பல்வேறு மூடநம்பிக்கைகள் நம் நாட்டில் பரவிக்கிடக்கின்றது. நான் எனக்கு நேர்ந்த ஒரு சம்பவத்தை இங்கு பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். நான் எனது கல்லூரி மூலமாக முதல்முறையாக இரத்ததானம் செய்துவிட்டு வீடு திரும்பினேன். என் கையில் இருந்த பிளாஸ்திரியை(band-aid) பார்த்துவிட்டு எனது தாயார் காரணம் கேட்க, நானும் இரத்ததானம் செய்ததை கூறினேன். கச்சேரி ஆரம்பமானது! ஏன் இரத்தம் கொடுத்தாய்? என்னை கேட்காமல் ஏன் கொடுத்தாய்? என்று பல கேள்விகள். அடுத்த நாள் உறவினர்களிடம் இருந்து வசைகள் மற்றும் மிரட்டல்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் விளக்கம் கூறினாலும் அதை அவர்கள் ஏற்க விரும்பவில்லை. ஒவ்வொருவரும் புதுப்புது தவறான விளக்கங்களை கூறினார்கள்.

இதில் குறிப்பிட வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் நடந்தது. எனது நெருங்கிய உறவினர் ஒருவரின் மகன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு அறிவியல் பிரிவு படித்துகொண்டிருக்கின்றான். அவன் என்ன கூறினான் என்றால், இரத்ததானம் திருமணத்திற்கு முன் செய்தால் உடல்நலக்கேடு ஏற்படும் திருமணத்திற்கு பிறகு செய்தால் பிரச்சனை இல்லை என்றான். இவ்வாறு இரத்ததானம் பற்றிய மூடநம்பிக்கை என்பது கற்றவர் கல்லாதவர் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் பலரிடம்  பரவிக்கிடக்கின்றது. ஆனால் இரத்ததானம் என்பது உடல்நலத்திற்கு கேடு விளைவிக்காத, பாதுகாப்பான செயல்பாடு ஆகும். அதை அறியாமல் தவறான நம்பிக்கைகளை கொண்டிருப்பதால் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் இரத்ததானம் குறைவாகவே உள்ளது.

உலக மக்கள் தொகையில் 15 சதவீதமே உள்ள உயர் வருவாய் நாடுகளில் 50 சதவீத இரத்ததானம் செய்யபடுவதாக உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) கூறுகின்றது. நம் நாட்டில் இரத்தத்திற்கான தேவை 4 கோடி யூனிட் ஆனால் இருப்பதோ வெறும் 40 இலட்சம் யூனிட்தான் என ஒரு புள்ளி விவரம் கூறுகின்றது. இரண்டு நொடிக்கு ஒருமுறை யாரேனும் ஒருவருக்கு இரத்தம் தேவைப்படுகின்றது. நம்மில், சராசரியாக மூன்றில் ஒருவருக்கு வாழ்வின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் இரத்தம் தேவைப்படுகின்றது. இரத்தம் கொடுக்க தகுதியானவர்களில் வெறும் 4 சதவீதம் பேர் மட்டுமே இரத்ததானம் செய்கின்றனர். இவ்வாறு இரத்த தானத்திற்க்கான தேவையை பல்வேறு புள்ளிவிவரங்களின் மூலம் அடுக்கிகொண்டே போகலாம்.

நம் நாட்டில் இரத்ததானம் செய்வதற்கு நீங்கள் 18 வயதை கடந்தவராகவும் 60 வயதிற்கு உட்பட்டவராகவும் இருக்க வேண்டும். உங்களது உடல் எடை 45 கிலோவிற்கு குறையாமல் இருக்க வேண்டும். உங்கள் இரத்தத்தில் ஹீமோகுளோபின் அளவு 12.5 கிராமிற்கு குறையாமல் இருக்க வேண்டும். மேலும் ஒரு சில குறிப்பிட்ட நோய்கள் கடந்த சில நாட்களில் இருந்திருக்ககூடாது. இதுபோன்ற சில அடிப்படை தகுதி உடையவராக நீங்கள் இருக்கவேண்டும். இவை அனைத்தையும் இரத்தம் கொடுப்பதற்கு முன் நீங்கள் பூர்த்தி செய்யும் படிவத்தின் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடியும். பெண்கள் கர்ப்பமாக இருக்கும் காலம், குழந்தை பிறந்து தாய்ப்பால் கொடுக்கின்ற காலம் மற்றும் மாதவிடாய் நாட்களில் அதீத இரத்தப்போக்கு மற்றும் வலி இருக்கும்பொழுது இரத்ததானம் செய்யமுடியாது.மது அருந்திய மற்றும் புகை பிடித்த  அடுத்த 24 மணி நேரத்திற்கு இரத்ததானம் செய்யமுடியாது. மேலும் இரத்தம் கொடுப்பதற்கு 4 மணி நேரத்திற்கு முன்பு நன்றாக உணவு உண்டிருக்க வேண்டும்.

பொதுவாக இரத்ததானம் செய்ய நீங்கள் சென்றீர்களானால் முதலில் ஒரு படிவத்தை கொடுத்து பூர்த்தி செய்யச் சொல்வார்கள். அது உங்கள் உடல்நிலை சம்பந்தப்பட்ட விவரங்களை கோரும்  வினாக்கள் அடங்கிய படிவமாகும். பின்னர் உங்கள் எடை, இரத்த அழுத்தம் போன்றவற்றை பரிசோதிப்பார்கள். அனைத்து விவரங்களும் பெறப்பட்ட பின்னர் உங்களது முழங்கை மடிப்பில் சரியான நரம்பை கண்டறிந்து இரத்தம் எடுப்பதற்கான ஊசியை உட்செலுத்துவார்கள். அந்த இரத்தமானது சோடியம் சிட்ரேட், பாஸ்பேட், டெக்ஸ்ட்ரோஸ் போன்ற வேதிப்பொருட்கள் அடங்கிய நெகிழிப்பையில் செலுத்தப்பட்டு பாதுகாக்கப்படும். பொதுவாக 250 மிலி முதல் 450 மிலி வரை இரத்தம் எடுக்கப்படும். ஏதேனும் ஒவ்வாமை ஏற்படுகின்றதா என்பதற்காக 10 முதல் 20 நிமிடம் காத்திருக்கச் சொல்வார்கள் அப்போது புத்துணர்ச்சி அளிக்கக்கூடிய சில உணவு வழங்கப்படும். இரத்தம் அளித்த 1 மணி நேரத்திற்கு புகை பிடிக்ககூடாது, 4 மணி நேரத்திற்கு மது அருந்தக்கூடாது. கையில் ஓட்டப்படும் பிளாஸ்திரியை 4 மணி நேரத்திற்கு எடுக்கக்கூடாது.

இந்த இரத்தமானது 13 வகை சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். பின்னர் அந்த இரத்தமானது இரத்த சிவப்பு அணுக்கள் (RBC), இரத்த வட்டுக்கள் (Platelets), பிளாஸ்மாக்களாக  பிரிக்கப்பட்டு தேவைக்கேற்ப உபயோகப்படுத்தப்படுகின்றது. அதில் இரத்த சிவப்பு அணுக்கள் 35-42 நாட்கள் வரையிலும், இரத்த வட்டுக்கள் 5-7 நாட்கள் வரையிலும் பிளாஸ்மா ஒரு ஆண்டு வரையிலும் கெடாமல் பாதுகாக்க முடியும்.

இரத்தம் A, B, AB, O, என வகைப்படுத்தப்படும் என அனைவருக்கும் தெரியும். அதில் O  பிரிவு இரத்தம் தேவை மிகவும் அதிகமுள்ள வகையாகும். 'O-' பிரிவு "யுனிவேர்சல் டோனர்" என அழைக்கப்படுகின்றது. ஏனென்றால் இவ்வகை இரத்தம் அனைவருக்கும் பொருந்தும். ஆனால் இது இரத்த சிவப்பு அணுக்களுக்கு மட்டும்தான் பொருந்தும். பிளாஸ்மா என்று எடுத்துக்கொண்டால் 'AB+' தான் "யுனிவேர்சல் டோனர்" எனப்படும்.

நாம் தானம் செய்த இரத்தம் 4-6 வாரத்திற்குள் நம் எலும்பு மஜ்ஜை உற்பத்தி செய்துவிடும். ஆகவே  இரத்ததானத்தினால்  எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாது. ஒரு சிலருக்கு மயக்கம் ஏற்படுவது போன்றவை ஏற்படலாம். மற்றபடி அது சாதரணமானதுதான். இரத்ததானத்தினால் உடல்நலத்திற்கு கேடு என்பதெல்லாம் ஆதாரமற்ற வாதங்கள்.

நம்மில் பலர் இரத்தம் என்பது விபத்து நேரத்தில் மட்டும்தான் பயன்படும் என்று நினைக்கின்றோம்.  ஆனால் அது உண்மையல்ல. இரத்தமானது இதய அறுவை சிகிச்சையின்போது , ஒருசில புற்றுநோய் சிகிச்சையின்போது , பிரசவத்தின் போது, உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சையின்போது, என பல நேரத்தில் பயன்படுகின்றது. இதனால் நான் இறுதியாக குறிப்பிட விரும்புவது ஒன்றுதான்,

இரத்ததானம் செய்வீர்! உயிர் காப்பீர்!

மயக்கம் என்ன ?

மு. பெரியசாமி.

"மச்சி.... ஓபன் தி பாட்டில்…"

"…..Handல glass, glassல scotch…."

"…..சுத்துது சுத்துது தலையும் சுத்துது குப்புன்னு அடிச்ச பீரினிலே …."

இது போன்ற வரிகள் இன்று சினிமா பாடல்களில் அதிகமாக இடம்பெறுவது சகஜமாகிவிட்டது. இது நம் நாட்டில் குடிப்பழக்கம் அதிகமாகியிருப்பதை தெளிவாக காட்டுகின்றது. முன்பெல்லாம் ஏதோ ஒருசில கட்சிகளில் மட்டுமே சினிமாக்களில் இடம்பெற்ற குடிக்கும் காட்சிகள் இன்று குடும்பத்தினர் அனைவரும் பார்க்கும் தொலைக்காட்சி மெகாசீரியல்களிலும் வெகு சகஜமாக இடம் பெற தொடங்கிவிட்டது. இன்று ரேஷன் கடைகளுக்கு வரும் கூட்டத்தை விட டாஸ்மாக் கடைகளுக்கு அதிகமாக கூட்டம் வருகின்றது. இப்பொழுதெல்லாம் 13 அல்லது 14 வயதிலேயே குடிபழக்கத்திற்கு பெரும்பாலனவர்கள் அடிமையாகிவிடுகின்றனர் என்கின்றன ஆய்வுகள்.

மதுவின்மூலம் வருமானம் ஈட்டும் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியில் இருந்த பழக்கத்தை (Abhari excise system) இன்றும் மாற்று முகமூடியுடன் நம் அரசாங்கம் கடைபிடிக்கின்றது. மது விற்பனையை ஒரு சாதனையாகவே நம் அரசாங்கங்கள் வெளியிட தொடங்கிவிட்டது. 1983- 84இல் டாஸ்மாக்கின் வருமானம் 139 கோடி , 2003இல் 3,469 கோடி, 2010இல் 14,750 கோடியாக அதிகரித்துவிட்டது. தமிழர்கள் இதிலும் சாதனை புரிகின்றனர் எனபது வேதனையான உண்மை.

மக்களின் நலத்தில் அக்கறை கொள்ள வேண்டிய அரசாங்கம் மதுவை விற்பனை செய்துகொண்டு “குடி குடியை கெடுக்கும்”, “குடிப்பழக்கம் உடல்நலத்திற்கு தீங்கானது”, “மது நாட்டுக்கும் வீட்டுக்கும் கேடு” என்று வெட்கம் இல்லாமல் எழுதுகின்றது. இப்பொழுது  தமிழகத்தில் மேலும் 800 மது விற்பனை நிலையங்களை அரசாங்கம் தொடங்க இருக்கின்றது அதில் 200 elite shopகள் ஆகும்.

இந்தியாவில் சுமார் 62.5 மில்லயனுக்கும் அதிகமான மக்களுக்கு குடிப்பழக்கம் உள்ளதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகின்றது. உலகிலேயே அல்கஹால் பொருட்களுக்கான மூன்றாவது மிகப்பெரிய சந்தையாக இந்தியா விளங்குகிறது. மேலும் அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் குடிப்பவர்கள் எண்ணிக்கை 30 சதவிகிதமாக உயரும் என தெரிவிக்கபட்டுள்ளது. இதைவிட வருந்தத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பெண்கள் மது அருந்துவது  120% உயர்ந்திருக்கிறது என்பதுதான்.

ஒரு நிமிடம் , "ஒரு ஆண் குடிக்கும்பொழுது ஒரு பெண் ஏன் குடிக்க கூடாது? , அது ஏன் மிகப்பெரிய விஷயமாக கருதப்படுகின்றது" என்று சிலர் கேட்கலாம். ஒரு தெருநாய் சாலையில் சிறுநீர் கழிக்கின்றது எனும்பொழுது நான் ஏன் கழிக்ககூடாது என்று நீங்கள் கேட்பீர்களா? அது நமக்குதான் அசிங்கம் என்று நமக்கு தெரியும். அதுபோல்தான் இதுவும். மேலும் பெண்கள் மது அருந்துவதால் அதிகமான உடல் மற்றும் மன பிரச்சனைகளை சந்திக்க நேரிடும் என்கிறது அறிவியல் உலகம். இதுதான் இயற்கையின் நியதியும் கூட. மேலும் இருபாலரும் மது அருந்துவது தவறு என்பதுதான் என் நிலைப்பாடு.

‘Weekend’ கலாச்சாரம், ‘Party’ என்று எப்பொழுதும் மது அருந்துவது; மகிழ்ச்சி என்று மது அருந்துவது; சோகம் என்று மது அருந்துவது, இவ்வாறு பல வழிகளில் இளம் தலைமுறையான நாம் சீரழிகின்றோம். பண்டிகை காலங்களில் மது விற்பனை அதிகரிப்பதே இதற்கு சான்றாகும். நம்மில் பலர் கேட்கலாம் "குடிப்பது என்பது என்னுடைய உரிமை, என்னுடைய வாழ்கையை நான் எப்படி வேண்டுமானாலும் வாழ்வேன்." என்று. ஆனால் இத்தகைய எண்ணம் நம்முடைய மனதில் பன்னாட்டு பெருமுதலாளிகளால் திணிக்கப்பட்ட ஒரு விஷயம் என்பதை நாம் ஆழ்ந்து நோக்கினால் உணர முடியும். அவர்களின் ஆதாயத்திற்காக நம்மை இதில் மூழ்கடிக்கிறார்கள் என்பதை நாம் உணர மறுக்கிறோம்.

நம் நாட்டில் மதுப்பழக்கம் என்பது மேலை நாட்டிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட ஒரு பழக்கமாகும். நம்மவர்கள் மது என்னும் விஷயத்திலும் மேலை நாட்டினரைத்தான் உதாரணம் காட்டுகின்றோம். ஆனால் அவர்கள் அந்த நாட்டில் நிலவும் தட்பவெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப மதுவை அளவாக அருந்துகின்றனர். ஆனால் நாம் அப்படியா?.

நம்மூரில் குடிப்பவர்களை கொஞ்சமாக குடிப்பவர், எப்பொழுதாவது குடிப்பவர், அடிக்கடி குடிப்பவர், எப்பொழுதும் குடிப்பவர் என்று வகைப்படுத்தி, அதில் அதிகமாக குடிப்பவர்களுக்குதான் பாதிப்பு ஏற்படும் என்று நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டு இருக்கின்றோம். எவ்வளவு குடித்தாலும் அதில்  பிரச்சனைகள் உள்ளன. குடிப்பவர்களில் சிலர் சொல்வார்கள் “நான் நினைத்தால் உடனே குடிப்பதை நிறுத்திவிடுவேன்” என்று. ஆனால் அது சாத்தியமல்ல. குறைந்தபட்சம் மதுவை விட்டு நான்கு ஆண்டுகள் விலகியிருந்தால் மட்டுமே அவர் மீண்டும் குடிக்கமாட்டார் என்பது சாத்தியமாகும். கஞ்சா, அபின், போன்ற போதைப்பழக்கத்தை கூட உடனே நிறுத்தினால் பெரிய பாதிப்பு ஒன்றும் கிடையாது. ஆனால் அதீத மதுப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் உடனே மதுப்பழக்கத்தை நிறுத்தும்பொழுது பல்வேறு உடல் மற்றும் உளவியல் பாதிப்புகள் ஏற்படும் என்று மருத்துவம் கூறுகிறது. இது சில சமயங்களில் மரணத்தில் கூட முடியலாம் என்று கூறுகின்றனர் மருத்துவர்கள். இதற்கு தகுந்த சிகிச்சை மூலமே தீர்வு கண்டு குணப்படுத்த முடியும்.

பெரும்பாலாக குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் அவர்களுக்குள் இருக்கும் மற்றொரு முகத்தை வெளிபடுத்துவதற்கும், மன ஆபாசங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கும் மது என்பது ஒரு முகமூடியாக அவர்களுக்கு தேவைப்படுகிறது. மனைவியிடம் வன்முறையாக நடந்துகொள்ளும் கணவர்களில் 85% பேர் குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் என ஒரு ஆய்வு குறிப்பிடுகின்றது. மேலும் மதுப்பழக்கம் பல்வேறு சமூக விரோதச் செயல்களுக்கும் காரணமாகின்றது. அரசு மதுக்கடைகள் 10 மணிக்கே மூடப்பட்டாலும் தனியார் மதுக்கடைகள் மற்றும் இரவு விடுதிகளில், நள்ளிரவு தாண்டியும் மது விற்பனை செய்யப்படுகின்றது. இதனால் பெண்கள் மற்றும் அப்பாவிகள் இரவில் சுதந்திரமாக நடமாட முடிவதில்லை.

நம்மிடம் குடிப்பழக்கம் பற்றிய பல்வேறு தவறான கருத்துக்கள் பரவியுள்ளன. குடிப்பதனால் உடல்வலி குறையும் என்பது உண்மையல்ல. மது நரம்புகளை மரத்து போக வைக்கிறது, அதனால் அப்படி ஒரு உணர்வு ஏற்படலாம், ஆனால் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்பின் வலிகள் ஏராளம். மதுவில் எந்தவித ஊட்டச்சத்தும் இல்லை. மது அருந்தினால் சோகம் குறையும், நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும், சக்தி கிடைக்கும் என்பது எல்லாம் உண்மை அல்ல. குடித்தபின் காபி குடிப்பதனாலோ, குளிர்ந்த நீரில் குளிப்பதாலோ ஆல்கஹாலின் தாக்கம்  குறைந்துவிடும் என்றும் சிலர் எண்ணுகின்றனர். அதுவும் உண்மைக்கு புறம்பான செய்தியாகும்.

மது உடலின் பெரும்பாலும் எல்லா உறுப்புகளையும் பாதிக்கக்கூடியது. அதில் ஒருசில என்னவென்றால், ஆண்மைக்குறைபாடு ஏற்படும்; இரைப்பை, கணையம், கல்லீரல், சிறுநீரகம் பாதிக்கப்படும்; நரம்புத்தளர்ச்சி, நடுக்கம், தள்ளாட்டம், உளறல் போன்ற கோளாறுகள் ஏற்படும்; ரத்தகொதிப்பு, மாரடைப்பு, நீரிழிவு போன்றவை ஏற்படும்; கண்பார்வை பாதிக்கும்; உடல்திறன் குறையும்; இரத்தக்குழாய்கள, இதயம் பாதிக்கப்படும் இவ்வாறு மதுப்பழக்கத்தின் பாதிப்புகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். மேலும் மதுப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் தங்கள்  வருமானத்தில் 3-45% மதுவிற்கு செலவு செய்கின்றனர் என்று ஒரு ஆய்வு கூறுகின்றது. மதுப்பழக்கதிற்கு ஏழை பணக்காரன் என்ற வித்தியாசம் கிடையாது. எத்தனை குடும்பங்கள் மதுவினால் பாதிக்கப்பட்டு பல்வேறு துயரங்களை அனுபவிக்கின்றார்கள் என்பதை நம் அரசு இன்னும் கண்டுகொள்ள மறுக்கின்றது. தற்கொலை செய்துகொள்பவர்களில் 34% சதவிகிதம் பேர் குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்கள் என்று ஒரு புள்ளிவிவரம் குறிப்பிடுகின்றது . பொருளாதார நஷ்டம், அடிமை மனப்பான்மை, சமூக அந்தஸ்து இழப்பு என எவ்வளவு இழப்பு இந்த மதுபழக்கத்தால்.

மதுப்பழக்கம் என்பது ஒரு நோய் என உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) திட்டவட்டமாக அறிவித்துள்ளது.குஜராத், மிசோரம், மணிப்பூர், மற்றும் நாகாலந்தைப்போல மதுவிலக்கை எல்லா மாநிலங்களிலும் அமுல்படுத்த அரசுகள் ஏன் இன்னும் தயங்குகின்றது. உலகிலேயே இந்தியாதான் இளமையான தேசம் என்று மக்கள்தொகை ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். அந்த இளைஞர்கள் குடிக்கு அடிமையாகி அவர்களின் திறனையெல்லாம் இழந்து நிற்பது நம் நாட்டிற்கு இழப்பு இல்லையா. நம் அரசாங்கம் என்ன முடிவு எடுக்கபோகின்றது??? நாம் என்ன முடிவு எடுக்கபோகின்றோம்????

-->

மதுப்பழக்கத்திலிருந்து விடுபட......       மதுப்பழக்கம் தவறானது என்று பல பேரும் ஒத்துக்கொள்கின்றோம். ஆனால் அதை கைவிட முடியாமல் தவிக்கின்றோம். நம்மிடம் இந்த பழக்கம் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நமக்கு தெரிந்த நண்பர்கள் உறவினர்களுக்கு இப்பழக்கம் இருக்கலாம். அவர்கள் இவ்வளவு பாதிப்புகளுடன் துயரங்களை அனுபவிக்கப்போவதை நாம் பார்த்துகொண்டு சும்மா இருக்கபோகின்றோமா. அவர்களின் தவறை சுட்டிக்காட்டுவது நம் கடமையல்லவா. மதுப்பழக்கம் என்பது குனப்படுத்த கூடிய ஒரு நோய்தான். இந்த பழக்கத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கு பல சிகிச்சை மையங்கள், மறுவாழ்வு மையங்கள், கவுன்சிலிங் என பல உள்ளன .'குடிப்பவருக்கு தெரியாமல் அவர்களின் குடிபழக்கத்தை குணப்படுத்த முடியும்', என்பது போன்ற பொய்யான விளம்பரங்களை நம்பி ஏமாற வேண்டாம். அது உண்மைக்கு புறம்பான விஷயம். ஒரு சில அங்கிகரிக்கப்பட்ட மையங்கள் உள்ளன அவற்றை தேர்வு செய்யுங்கள்.   ஒரு சில மையங்கள்:      Institute of Mental Health      Addiction India      Alcoholic Anonymous

Ode to Bhopal

Ode to Bhopal

Human life, Human life,

There it goes down the drain.

No sword, no knife,

Just toxic food and grain.

No honey, not money,

Bills won’t ease my pain.

Green field, plenty yield,

Is what I want to gain.

You fly, I die,

Under thy command.

“You live, I not cry”,

Is all, I demand.

Come ye, all to see,

Injustice Served to all,

Oh ye, find me,

“At my guillotine, Bhopal”.

By

Vikram Savio Moses

HUNGER – AN EPIDEMIC DISEASE

US atones an economic crisis.Arabs suffer a democratic crisis. India, a crisis of corruption.But in one region, namely, “the Horn of Africa” suffers a hunger crisis. Thousands and thousands of people are laying down their life without a hand of food. This is a discredit on everyone of us.

The tyranny of insurgents:

The main reason for this famine, the UN says, is the impedance shown to the help agents by the

al-Shabab groups.They call themselves the rulers, who have the prime responsibility to save their subjects.

Similar affair is going on in Pakistan, where the ruling Gilani’s Government is suspicious of UNs WFP(World Food Programme) which extends its assistance to rehabilitate the flood-hit people. The Government is cynical about their action that they may be US’s Intelligence Agencies.

Superpowers-a wrong perception:

China is assiduous on expanding its domain. US squanders a lot of money in making their walls stronger. These superpowers should instead, melt their hearts to feed a million, to become a real superpower.

The UNs role:

The UN, on the other hand plays an subordinate role in these contexts.If it can use its power to dethrone a dictator(as in Libya-it allowed NATO to attack), it can use the same to save the lives of people. It has the capability to push aside some trivial insurgents and help the people.Otherwise it would lose its cause i.e., maintaining peace in the world. Better the name “UN” can be changed to “US” as the United Nations responds only according to the direction of that ogre.

Insurgent’s role:

The rebels and even the Government (Pakistan) should leave their fundamentalism and suspiciousness and should give more importance to people. If people are dying ,the very cause of forming a government would be died.

Our role:

We should create a mass awareness among the people and should insist the Government to donate a meager to WFP.Every nation should set aside their internal chaos for a small time and should do a little to save the humanity.

Conclusion:

As a sociologist, I strongly condemn the act of killing people in this rude way.To find a solution to these problems, we formed an NGO called “LIGHT”. Please join us to sustain peace.